Bij mijn ergotherapeut kom ik op een bepaald moment niet echt verder. Ik had afgesproken een rolstoel te gaan lenen bij de thuiszorgwinkel, maar heb dat uiteindelijk niet gedaan. Daar staan ongetwijfeld óók allemaal logge apparaten die ik in mijn kelder zet en waar ik zo min mogelijk naar zal kijken. Laat staan dat ik er een rondje mee om de kerk ga rijden. Er liggen veel drempels tussen mij en de rolstoel, en de ergotherapeut begrijpt dat wel. Ze moppert dan ook bijna niet dat ik mijn huiswerk niet heb gedaan.

Ik moet de boel gewoon maar gaan bestellen en dan zien wat ervan komt, vrees ik. Maar ik weet ook nog steeds niet goed wat. Moet ik een apparaat dat ik kan opvouwen, of juist een met een 'vast frame'? Een opvouwbare rolstoel lijkt me makkelijker meenemen in een auto, maar ze zijn juist weer een stuk lomper en zwaarder dan de stoelen met een vast frame. Een Quickie, zo zag ik op internet, heeft een vast frame en bestaat zelfs in een titanium uitvoering. Kijk, daar word ik nou al bijna weer blij van. Ik ga nooit meer kamperen, maar ik val nog steeds voor tentjes van 2,35 kilo en stoeltjes van 210 gram.

Wat is nou handig voor mij, wat is het meest mobiel en handzaam? De ergotherapeut komt ook niet verder dan enerzijds, anderzijds, en weer enerzijds. Ik kan met de ervaringsdeskundige gaan praten, zegt ze. Die weet heel veel van soorten rolstoelen. Zucht, niet weer een nieuwe deskundige, ziet ze me denken. "Maar deze is heel leuk en goed", zegt ze. "Ik denk wel dat je er iets aan zult hebben." Goed dan. Afspraak met Reda.

Met de tweede personal shopper is het trouwens ook niets geworden. Ze had een heel klein tasje kleren voor me gekocht, waarvan ik ongeveer de helft niks vond. Een iets hogere score dan bij de vorige, maar toch niet overtuigend. Een zwart T-shirt met wapperende plooien en ruches. Een zeer extravagant jasje met rechtopstaande schoudervullingen dat ik toch werkelijk niet mooi vond en voor zover extravagant dan toch erg Bijenkorf-extravagant. Nou goed, ik heb een paar dingen afgenomen en haar gevraagd of ze, met de kennis die ze nu over me had, een volgende keer wél dacht te kunnen slagen. Wat vind je zelf, was haar antwoord, en of ik ook niet vond dat het wel erg dure T-shirtjes werden als ik er steeds maar een paar mooi vond. Nou ja, dan weet je het wel.

Intussen ben ik aardig verslaafd aan het raken aan het internetwinkelen. Grote pakketten worden bij me thuisbezorgd. Er gaan ook best grote pakketten steeds weer terug, maar het is toch een stuk minder belastend dan als er een echt mens bij betrokken is. En ik houd er veel mooiere kleren aan over.