Nadat het hier een tijdlang stil geweest is, heb ik de laatste weken weer wat berichten gepost. Maar ik heb hier nog helemaal niet verteld dat ik al een paar maanden een auto heb! Een glanzende hemelsblauwe Renault Kangoo van vijf jaar oud, krap 70.000 kilometer op de teller, elektrisch bedienbare spiegels en cruise control - waarvoor ik het knopje overigens nog steeds niet gevonden heb.

Het leverde materiaal op voor vele blogs die ik helaas niet geschreven heb. Bijvoorbeeld over de keuring die ik moest ondergaan om een parkeervergunning-voor-de-hele-stad te krijgen bij een 'onafhankelijke keuringsarts' van de GGD. Dat de stapel papieren met handtekeningen en stempels van mijn specialist, huisarts en onafhankelijke keuringsarts die ik voor mijn rijbewijs ook al had moeten bezoeken, dat niet konden voorkomen. Dat ik twee weken op deze afspraak moest wachten, dat ik er binnen vijf minuten klaar was en dat het € 178,50 kostte. Dat de arts in die vijf minuten vroeg: 'Ik zie hier dat u een progressieve vorm van MS hebt. Hoe zijn de vooruitzichten? Zou het kunnen dat het over een tijdje weer beter gaat?' En dat het bij elkaar drie maanden en acht dagen duurde voor ik een parkeervergunning had - een elektronische registratie van mijn kenteken door de juiste instantie.

Of over het feit dat je met een aangepaste auto een eigen plek voor de deur kunt krijgen, met een kruis erop en een paal met je nummerbord erbij, voor een eenmalig bedrag van € 344,40. Maar dat ik zo'n mooie plek niet krijg, omdat ik een parkeergarage onder mijn huis heb. Het feit dat ik die parkeerplaats niet heb, maar alleen voor € 197,09 euro per maand mag huren, verandert de zaak niet.

En natuurlijk over de eerste weken dat ik na jaren weer op de weg zat: ik reed met mijn neus op het stuur, schrok van elke auto, fiets, tram of taxi die ik zag (elke 0,4 seconde dus) en kon maar niet wennen aan de veel te gevoelig afgestelde handbediening: de ene keer ging ik als een slak een bochtje door dat ik lekker pittig wilde nemen, de andere keer vloog ik een stoep op waar ik tussen twee paaltjes en een tros fietsen subtiel wilde inparkeren. Ik heb een keer drie rondjes om het Sarphatipark gereden om rustig te kunnen inparkeren. Niet omdat ik een plekje zocht - dat was er de eerste keer al - maar omdat er de eerste twee rondjes auto's achter me zaten waar ik doodzenuwachtig van werd.

Maar dat is nu allemaal voorbij. Ik cross door stad en land, radio aan, rolstoel achterin. Ik stuur met één hand als een echte taxichauffeur en parkeer moeiteloos in op de Haarlemmerdijk of de Geldersekade. Nou ja, moeiteloos.. soms na drie pogingen. Maar mijn adrenalinepeil schiet er niet meer bij in het rood.