Ik ben opnieuw uitgenodigd in Sant Andreu de Llavaneres, niet voor een calçotada dit keer, maar voor een paellafeestje. Dat heeft A. georganiseerd om W. de finesses van dat gerecht te leren - niet dat hij niet al een behoorlijke paella kan neerzetten, maar de details, daar gaat het natuurlijk om. In september hebben we al afgesproken zoiets een keer te doen, door drukte en van alles kwam het er steeds niet van. Nu is er eindelijk een datum en worden steeds meer vrienden, buren en familieleden uitgenodigd.

Helaas, een paar dagen voor het feest eindelijk zal losbarsten, blijkt W. zelf helemaal niet te kunnen: zoon F. heeft een feestje op het strand van Gavà, van een jongen uit zijn klas die afscheid neemt, en daar wil hij heel graag heen. Het is op precies hetzelfde tijdstip als het paellafeestje en helemaal aan de andere kant van de stad. Geen doen om het te combineren, en W. neemt het brengen en halen op zich. Jammer, stom.

Ik beloof dat ik goed zal opletten hoe het bereiden in zijn werk gaat, en in het begin doe ik ook erg mijn best. De pan, groot genoeg voor een paella voor twintig man, staat op een 'difusor' die minstens even groot is. Er wordt met een waterpas gewerkt om het ding op de binnenplaats goed recht te krijgen, erg belangrijk voor een goed resultaat. De pan is net nieuw, maar roest steeds direct als hij met water is schoongemaakt. Olie in de pan, gamba's erin, gamba's eruit, artisjokken erin, artisjokken eruit, en zo gaan alle ingrediënten even in de pan: mosselen, inktvis, paprika's.

Het vindt allemaal plaats op de patio van de ouders van vriend en mosso J. Hij is er nu wel bij, en is chef paella - een serieuze bezigheid. Zijn zeer oude moeder is er ook en bewondert mijn voor Catalaanse begrippen zeer blauwe ogen. Er stromen steeds meer vrienden binnen; de mannen heten, zoals ik inmiddels gewend ben, voornamelijk Jordi. Mijn Catalaans is na twee maanden Spaanse les alweer behoorlijk weggezakt, merk ik, al is het goed genoeg om een van de aanwezigen zijn vriendin heel hard uit te laten lachen. Ze komt uit Andalusië, woont hier al vijf jaar en spreekt nog nauwelijks een woord Catalaans.

De paella is natuurlijk heerlijk, al eet ik er veel te weinig van naar de smaak van de kok. Een onbegrijpelijk deel van het proces vind ik dat je er helemaal niet in mag roeren. Bouillon en rijst, en dat moet in één keer goed zijn. Ik snap niet hoe dat kan, maar ik heb het na mijn tweede bekertje bier allemaal ook niet meer op de voet gevolgd.

Volgende week is er festa del pèsol in het dorp: het doperwtjesfeest. De lekkerste doperwtjes van het land komen namelijk uit Llavaneres, dat is officieel door de regering vastgesteld en bekrachtigd.

Feestjes gaan hier nu eenmaal altijd over eten, of gaan er in elk geval rijkelijk mee gepaard, en dat is voorwaar een prima uitgangspunt.