Morgen ga ik naar de neuroloog. Normaal gesproken hoor ik daar ongeveer eens per half jaar langs te gaan. Of vaker, als zich ineens iets onverwachts voordoet. Maar dat gebeurt bijna nooit, en nu ben ik er al bijna een jaar niet geweest. Het kwam er niet van, ik vergat een afspraak te maken, er was geen aanleiding voor, ze heeft een volle agenda. En dan ben je ineens een jaar verder. 

Mijn neuroloog is een leuke, mooie, grappige, jonge vrouw, en voor zover ik dat kan beoordelen (dat kan ik eigenlijk niet) een kundige neuroloog. Net als ik weet ze niet goed of ze u of jij moet zeggen, en dat neemt haar zwaar voor me in. Veel voor me doen kan ze verder niet. We praten wat, ik ga op een bank liggen, ze prikt in mijn voeten, ik loop over een denkbeeldig lijntje, ga op een been staan, we praten nog wat en ik vertrek weer. Dat is het meestal, helaas.

Nu is er de laatste paar weken heel veel veranderd en dat maakt de rituele afspraak ineens anders. Mijn duizend stappen per dag zijn fors teruggelopen en een aantal heel normale handelingen (zoon naar school brengen, eten koken, ergens heen voor mijn werk) zijn ingewikkeld geworden. Voor het eerst zie ik evenzeer naar de afspraak uit als ertegen op. Omdat onze glasharde, bloedeerlijke, scherpe, grappige, onverwachte en luchtige praat niet meer toereikend zal zijn, en ik waarschijnlijk onverrichterzake weer weg moet gaan.

Beste mevrouw K., lieve lieve lieve N., help me, red me, doe alsjeblieft iets.