Vandaag kwam ik eindelijk mijn belofte aan F. eens na, om op Koninginnedag vanaf een kleedje onze overtolligheden te gaan verkopen. Nooit zin in, ik kocht liever in, maar dit keer lokte het me wel. Kasten leeggehaald, berging kritisch bekeken, zeven tassen meuk verzameld. Om 7:15 zaten we op een stoeltje op het Haarlemmerplein, tussen mensen met witte gezichten en verstijfde vingers, met vestjes en jassen omgeslagen die later weer geld zouden moeten opbrengen. Wie langsliep had een spiedende blik, een fiets met volle fietstassen aan de hand en keiharde onderhandelingstechnieken. Iets later kwamen kinderen die vroegen of je wilde grabbelen voor tien cent, oma's met kinderwagens, gesluierde vrouwen met boodschappenwagentjes op wieltjes bij zich, gearmde stelletjes met een onwaarschijnlijke kroonluchter onder de arm, dronken studenten met oranje plastic kronen op, je kent het wel.

De kinderboeken gingen snel, 50 cent, een euro. "Dit boek ziet er zo goed uit, daar was zeker niks aan?" Eén man nam zeven paar kinderschoenen mee voor twaalf. Een meisje van een jaar of twintig met een paarse zonnebril met een montuur in de vorm van twee hartjes nam foto's van haar vriendin in mijn blauwe jasje, zodat ze kon bekijken hoe het haar stond voor ze het voor 2 euro meenam. Een dame met een stengel zoethout in haar mond die ik eerst voor een sigaar hield, vroeg of ik dat boek gelezen had. Dát boek toevallig wel, 'Een wankel evenwicht' van Rohinton Mistry, heel mooi maar geen exemplaar om te houden. € 1,50. Dr. Spock, het meest aangeboden boek op Koninginnedag, ging weg voor een euro. F. legde de Donald-Duckpuzzel op de stoep, in de hoop dat hij 'm zou verkopen als mensen zagen dat ie compleet was. Hij verkocht zijn zwaard aan zijn vriend en buur T. en kocht een pakje klapkauwgum terug. ("Wil je een kauwgumpje?" En als je er dan een neemt klapt er een soort muizenval dicht.) Je kent het wel.

Mijn eigen oude kleren gingen niet zo hard - het is ook een speciaal soort mensen dat kleren voor zichzelf koopt op Koninginnedag, als ze volwassen zjin tenminste. Ik heb het jaren gedaan, maar nu ook al jaren niet meer. Naar mijn hakken van > 12 centimeter - twee paar zwart, een paar wit - had om 14:00 uur nog niemand gekeken. En ik wilde juist die echt niet mee terug naar huis nemen.

Schoenen heb ik altijd fijn gevonden om te kopen. Ik heb er ook relatief veel. Maar sinds de ms kan ik mijn schoenen met hakken niet meer goed dragen. Alligatorleren cowboylaarzen met een paar centimeter hoogte, dat gaat nog net. Maar serieuze hoge hakken - te wankel. Ik heb er wel eens een paar weggegeven, maar ik had er nog altijd veel over. Vandaag was het de beurt aan twee paar prachtige zwarte schoenen met brede hoge hakken, en een paar witte - uitsluitend gedragen op de bruiloft van mijn zus. 

Om 14:20 wilde eindelijk iemand ze passen. Ze waren haar een beetje te groot, maar ze wilde direct alle drie de paren hebben. En nog een handdoekje met een pinguïn erop, zes euro alles bij elkaar. Terwijl ik wisselgeld zocht, waarbij ik wankelde alsof ik al zes oranjebitter op had, legde ik uit dat dat kwam omdat ik ms had gekregen en daardoor ook niet meer goed op hakken kon lopen. Dat ik dus met enige pijn in mijn hart afscheid nam van de hoge hakken, maar dat ik ook erg blij was dat ik haar er zo'n plezier mee deed. Ze was een beetje geraakt door dit verhaal, hoewel ik het luchtig genoeg vertelde. Ze liep nog even terug en we praatten een paar minuten door. Ik hoop echt dat ze plezier heeft van mijn schoenen, al stonden ze mij beter.

Als ik in een rolstoel ga rijden, kan ik weer hoge hakken gaan dragen. Maar dat durf ik alleen nog maar te denken.