Er is weer een malafide arts op non-actief gesteld, omdat hij 'disfunctioneerde' en 'de veiligheid van patiënten in gevaar bracht' - en dit keer is het een neuroloog en MS-specialist. Evert Sanders, die twintig jaar in het Amphiaziekenhuis in Breda werkte, heeft bij verschillende mensen de diagnose MS gesteld, waardoor ze jarenlang verkeerde medicijnen hebben gebruikt en niet behandeld zijn voor misschien prima te behandelen ziektes. Schokkend nieuws, afschuwelijk voor de patiënten en iedereen buitelt over elkaar heen in onbegrip over hoe het zo lang zo mis heeft kunnen gaan.

Ik vind dat natuurlijk ook verbijsterend, maar ik verbaas me óók over de lijdzaamheid van sommige patiënten. In Trouw wordt een patiënt van Sanders geïnterviewd die vertelt dat hij hem altijd zo'n aardige man vond. "Hij kwam me altijd zelf uit de wachtkamer halen, en dan legde hij een hand op mijn schouder", zegt hij. Zijn we nog steeds zó onder de indruk van witte jassen dat we al om zijn als ze ons hoogstpersoonlijk uit de wachtkamer komen halen? Het antwoord is vrees ik 'ja', en dat geldt ook voor mij. Niet dat ik per se onder de indruk ben van witte jassen, maar ook ik beoordeel mijn neuroloog vooral op haar aardigheidsgehalte - een ander middel heb ik niet direct bij de hand. Wél heb ik een keer een second opinion gevraagd, maar toen ben ik ook weer naar iemand gegaan op advies van mijn eigen neuroloog.. Nou ja, van zó'n groot complot zullen we maar niet uitgaan. Wel vond de man die in Trouw werd geïnterviewd het vreemd dat de consulten altijd zo kort duurden: "Langer dan vijf minuten ben ik nooit in de spreekkamer geweest". Nooit langer dan vijf minuten?! En je hebt nooit gedacht: ik moet eens een andere arts zoeken?

Minstens zo wonderlijk is de vrouw in het item van de NOS. 'Ex-patiënt' Monique Gijsbrechts (is ze dan nu geen patiënt meer?) vertelt dat 'de grond onder haar voeten vandaan werd geslagen' toen ze hoorde dat ze MS had. "Ik ging parttime werken, want MS is een grillige ziekte", vertelt ze. Verder ging ze een woning op de begane grond zoeken, "want dat is wel handig als je in een rolstoel terechtkomt". Uit het filmpje blijkt niet dat deze dame een rolstoel gebruikt. Klap op de vuurpijl: ze was 33 jaar toen ze het slechte nieuws kreeg, 'het moment dat ik dacht: wil ik wel of geen kinderen'. Na de diagnose 'was de beslissing natuurlijk heel gauw genomen'. "Je gaat je leven om die ziekte heen werken." Dus deze dame zit al acht jaar in een benedenwoning te wachten tot het slechter met haar gaat, terwijl ze braaf de medicijnen neemt die een witte jas haar voorgeschreven heeft? Terwijl ze zich helemaal niet ziek meer voelt?

Ik bekijk het volledige filmpje op de site van de NOS, want in die halve minuut kunnen haar woorden natuurlijk flink verdraaid zijn. Dat valt mee. In het kwartier dat de langere opname duurt, vertelt ze wél dat ze na verloop van tijd weer fulltime is gaan werken, omdat het weer veel beter met haar ging. Toch bleef ze de interferonen gebruiken, een medicijn dat ze wekelijks moest injecteren en dat dus nergens goed voor was. Ze neemt het zichzelf ook kwalijk, dat ze niet eigenwijzer is geweest, assertiever, dat ze niet meer heeft vertrouwd op haar eigen gevoel, "want ik dacht al heel lang dat ik dit niet had".

Hoe moet je je arts controleren, hoe moet je je weg vinden in de enorme hoeveelheid zin en onzin die er over MS geschreven en gezegd wordt? Kun je maar beter op jezelf vertrouwen dan op een arts? En hoe controleer je jezelf eigenlijk?