Mooie documentaire zitten kijken over de twintigjarige Anne Mreijen, die als baby en ook later nog enkele hersenbloedingen had, lange periodes in haar leven een hersendrain had om het ontwikkelen van een waterhoofd tegen te gaan, zo'n 25 operaties onderging en niet langer dan een halve minuut rechtop kan staan. En nu het tijdschrift Unlimited is begonnen, een blad voor (en door) jongeren met een handicap of lichamelijke beperking. Een hele toffe, energieke, mooie en intelligente meid, die zo te zien een prachtig blad heeft weten te maken. Omdat de blaadjes van patiëntenverenigingen en zorgverzekeringen "zooo niet aansluiten bij wat jongeren leuk vinden". En zo is het.

"Ondanks haar ziekte begint ze een tijdschrift voor jongeren met een lichamelijke beperking", zo wordt de documentaire aangekondigd. Een logische maar ook een beetje moedeloos makende typering. Als je een chronische en lastige ziekte hebt, wordt alles wat je presteert, bereikt, doet of laat, nu eenmaal gerelateerd aan die ziekte.

"Ze doet het toch maar allemaal."

"Nou, daar heb ik bewondering voor hoor."

"En dat ze er zo vrolijk bij blijft. Altijd positief denken."

"Ze is zo sterk hè. Ze gaat er gewoon héél goed mee om."

Zelf zeg ik dat soort dingen ook over anderen, vrees ik. Het is ook een prestatie om een prachtig blaadje te maken als je maar een halve minuut achter elkaar kunt staan. Of niet? Het is natuurlijk hoe dan ook een prestatie. En als je, om maar wat te noemen, ontzettend dom bent, is het veel moeilijker om een mooi blaadje te maken dan als je niet goed kunt staan - onmogelijk, waarschijnlijk.

Als je liggend op bed een vergadering kunt leiden, is er in elk geval niets mis met je overtuigingskracht.

Ik ga gauw een exemplaar kopen. Kijken of het echt een mooi blaadje is.