"Het moet vaker en korter", zei collega V. vandaag tegen me. Hij had het over deze blog. Ik was natuurlijk diep beledigd, maar ik denk ook dat hij gelijk heeft. Ik schrijf niet zo vaak stukjes op mijn duizendstappen-site als ik wel zou willen. Ik slaap er graag een nachtje over. Of twee. Daar worden de stukken misschien te lang voor. En te bedachtzaam. En dat past weer niet zo goed bij het medium.

Overigens zei V. het eigenlijk iets anders. "Mag ik je een tip geven?" vroeg hij voorafgaand aan dit stellige advies. Dat vind ik altijd heel aandoenlijk, om dat vooraf te vragen, netjes en ook heel effectief. Het geeft je de gelegenheid met toestemming de vreselijkste dingen te zeggen, of, aan de andere kant, ongewenst advies inderdaad niet te krijgen. Tijdens een training heb ik ooit de expliciete instructie gekregen, deze vraag áltijd te stellen, vóór je je ongezouten advies gaf. "Mag ik je een tip geven?" Pas als het antwoord positief was, mocht je losbarsten. Voor betweterige en bemoeizuchtige mensen als ik is dat een hele goede. Maar als iemand mij die vraag stelt, vraag ik me altijd af of hij of zij die training ook heeft gevolgd. In elk geval blogt V., vaak en kort, dus hij heeft er allicht meer verstand van dan ik. Ik ga het eens proberen anders te doen, en kijken of korter en vaker ook minder en beter is. Laat maar weten!

Weinig stappen gezet vandaag, wel eindeloze tocht per Vespa door zwemmende straten, naar genoemde collega V., die mij zijn nieuwe tuinhuisje liet zien waar hij zijn volgende roman gaat schrijven, en zijn erg leuke negen- en eenjarige zoons aan me voorstelde. En later ook nog heel even zijn vrouw, die nog blonder was dan haar zoon, en daarbij ontregelend rode lippen had.

Felix had aanvankelijk geen zin om mee te gaan, vanwege andere kant van de stad, regen en nieuwe goocheltrucs die hij thuis wilde oefenen, maar zei ook dat hij, als hij er eenmaal was, waarschijnlijk niet meer weg wilde. Een reflectie die ik op deze natte woensdagmiddag en emotievolle verkiezingsavond niet geëvenaard zag.