Niet iedereen is het ermee eens, dat vaker en korter ook beter is. Ik zelf ook niet trouwens. Na twee korte berichtjes achter elkaar zakte het tempo waarin in hier berichten post weer wat in. Dat dagelijkse bloggen, het wordt toch vaak een beetje hardop denken, een half-interessante gedachte de wereld in slingeren. Wie zit daar op te wachten? Het twitteren heb ik ook nog niet echt omarmd, al is het soms leuk of interessant om berichten te lezen over formatie, wk of een goed café in San Diego. Of over je een nieuwe huisgenoot, zoals ik vandaag.

Vorige week in mijn krantje een interessant stuk over een revolutionaire MS-therapie, ontwikkeld door de Italiaanse vaatchirurg en hoogleraar Paolo Zamboni, waarbij een ader in je hals wordt gedotterd. MS zou volgens deze Zamboni geen auto-immuunziekte zijn, zoals vaak wordt aangenomen, maar het gevolg van een slechte doorstroming van bloed, door een vernauwde ader in de hals. Zamboni's vrouw heeft MS en zo'n vernauwde ader, en schijnt baat te hebben gehad bij deze behandeling. Tsja.

Omstreden methode natuurlijk, voor- en tegenstanders, tevreden patiënten, wetenschappers die er niks van geloven, patiënten bij wie de behandeling tot complicaties leidde, onderzoeken, &c. &c.

Door neurologen van het VUmc, een van de MS-onderzoekscentra in Nederland is nu bewezen dat deze therapie niet werkt, of liever, dat niet aangetoond kan worden dat de therapie werkt. Dat is althans de strekking van het artikel in Trouw. Volgens het onderzoek klopt het niet dat MS-patiënten vaker dan anderen een vernauwde ader in hun hals hebben, en ook niet dat verminderde doorstroming van bloed er iets mee te maken heeft.

Er staan veel reacties op de site, even voorspelbaar als verontrustend: artsen en farmaceutische industrie spelen onder een hoedje en hebben belang bij ziekte; Chinese geneeskunst had dit al lang bedacht; behandeling ondergaan, voel me prima; VU-neuroloog is veel te voorzichtig; waar kun je dit laten doen.

Hoe komt het dat veel mensen zeggen dat ze baat hebben bij deze behandeling? Door het placebo-effect - je ondergaat een behandeling (en betaalt er misschien een hoop geld voor) en denkt dan dat je beter wordt? Maakt dat eigenlijk uit? Als ik me beter voel, is het dan belangrijk dat ik medisch gezien ook beter ben? En betekent dat ook dat je erin moet geloven om de behandeling te laten slagen? Wie het weet mag het zeggen. Wie tienduizend euro over heeft ook, want na zo'n onderzoek zal mijn verzekeraar nog wel even wachten met zo'n behandeling betalen.

Ik heb nooit stilgestaan bij de aderen in mijn hals, maar ik bekijk ze nu toch met andere ogen. Lees meer over het onderzoek.