Mijn scooter startte vorige week vrijdag ineens niet meer. Nou ja, ineens. Toen ik het startknopje indrukte en hij alleen wat amechtig gehijg liet horen, herinnerde ik me dat hij al een tijdje af en toe licht kuchte bij het starten. Had ik niet zo op gelet. Toch moeten doen. Aantrappen lukte niet, zelfs een sterke, ms-loze man niet. Monteur gebeld, scooter afslepen met een busje, lukt niet meer voor het weekend, maandag werkplaats dicht, dinsdag eindelijk gesleept. Woensdag maar eens bellen: monteur druk met andere reparaties, kan nog wel tot volgende week duren mevrouw, en ik heb ook maar twee handen.

Ja ja ja ja ja, ik begrijp het.

Taxi naar mijn werk, 15 euro. Terug weer 15 euro. Naar de pizzeria 7,50 plus weer terug. Naar de film, even afgezegd. Naar het ziekenhuis, gebracht en weer gehaald door diverse mantelzorgers met auto. Weer naar mijn werk, en weer, en weer. 30 euro, 30 euro, 30 euro.

Donderdagmiddag toch maar weer gebeld met de monteur, met het vaste voornemen uit te leggen dat ik ms heb en die scooter echt heel hard nodig heb omdat ik nu zelfs brood moet halen met de taxi. Maar ik kan dat dan toch niet over mijn lippen krijgen. "Ik mis mijn Vespa echt héél erg, en ik zou het héél erg fijn vinden als het íets sneller zou kunnen." Dat zouden ze doorgeven aan de monteurs, en die wisten er een dagje af te knijpen. Waardoor ik 'm gisteren toch weer had, hèhè, goddank.

Waarom is dat zo ingewikkeld, uitleggen dat ik die scooter harder nodig heb dan iemand die ook nog een auto en een fiets heeft en een wandelingetje kan maken naar de tramhalte?

Ik vind het toch een beetje zielig doen.

Terwijl ms toch echt een beter argument is dan dat ik mijn Vespa héél erg mis.