Dat hier geen glimmende folders te halen zouden zijn, had ik buiten al begrepen. Maar na twee minuten binnen te hebben doorgebracht, begin ik te geloven dat Beenhakker zijn rolstoelen uit voormalige Sovjetstaten ten oosten van de Oeral betrekt waar ze gebruikt zijn om mensen uit de kroeg naar hun auto te rollen als ze te veel hadden gedronken om daarheen te kunnen lopen. En dat ze er vervolgens een niet al te kapotte stoel uit een oude Lada op hebben gelast die ze voor een tientje bij sloopbedrijven konden afhalen, waarna het geheel netjes is afgemaakt met een glimmend rood of blauw verfje. Beenhakker. Eerlijk Ervaren Effectief, staat te lezen boven de showroom, op het lulligste spandoek ooit gemaakt door ongetwijfeld een of ander communicatiebureau. Wat een verspilling.

De hele omgeving werkt nog eerder op mijn lachspieren dan dat het mijn irritatie opwekt - meestal snel bij de hand in dit soort situaties. Ik leg uit waarvoor ik kom, schets in een paar zinnen het traject dat ik tot nu toe heb afgelegd (neuroloog - physician assistant - revalidatiearts - ergotherapeut - ervaringsdeskundige - MO-zaak) en eindig met te zeggen dat ik graag een advies wil van haar als professionele rolstoelenleverancier. Ik weet door het afgelegde traject al ongeveer wat ik nodig heb, nu zoek ik daar een perfecte rolstoel bij.

Irene schuift wat heen en weer op haar stoel. Ze ziet in mijn dossier, zegt ze, dat er contact is geweest met MO-zaak, een keuringsinstantie die een indicatie heeft afgegeven. "En zij hebben op basis van wat u hun gezegd hebt, een rolstoel voor u uitgezocht." Eén rolstoel. Ze toont me de meest monsterlijke van alle die ze hebben staan. Het ding weegt zeker 20 kilo en past misschien in een verlengde bus, maar zeker niet in de achterbak van een Smart. En dat is toch wel mijn maatstaf.

"Dit is waarschijnlijk een misverstand", zeg ik rustig, hoewel ik steeds meer de neiging krijg om hysterisch te gaan lachen. "Ik heb met MO-zaak gesproken en steeds benadrukt dat ik een kleine, handzame, lichtgewicht rolstoel zou kunnen gebruiken. En dat is deze zeker niet. Sorry hoor, maar ik ga er niet eens in zitten."

"Maar in dat gesprek met MO-zaak zijn vrágen gesteld", zegt Irene nu met licht overslaande stem, "en op basis daarvan is een advíes geschreven. Dan komt u bij de gemeente in een bepaalde categoríe terecht, en in díe categorie moeten wij een rolstoel voor u uitzoeken. En als die categorie niet klópt, moet er misschien een ánder advies komen. Kijk, als ik u zo zie, dan denk ik: u hebt misschien wel helemaal geen rolstoel nódig. Maar hoe dan ook moeten we in het vóórkeurspakket kijken, wat er voor u beschíkbaar is."

Of ik wel een rolstoel nodig heb, die opmerking besluit ik te negeren. Het is heus niet omdat ik het aanbod van Beenhakker zo schitterend vind dat ik hier ben. Ik probeer uit te leggen dat ik zoek naar de ideale rolstoel. Precies zoals ík hem wil. En dat ik daarna ga kijken of de gemeente die betaalt, of ik zelf, of mijn rijke tante of een combinatie van die drie. Maar dat ik niet wil beginnen met denken over categorieën of voorkeurspakketten. "Ik bedoel: misschien ben ik wel miljonair", probeer ik me te verduidelijken. "Nou", kaatst Irene, "als u miljonair was, dan zat u hier waarschijnlijk niet".

'O nee?' vraag ik me af. Waar zouden die dan zitten?

Irene gaat bellen met Reade (het revalidatiecentrum waar de ergotherapeut en een heleboel andere specialisten zitten) en met de MO-zaak, en komt terug met een ernstig gezicht. "Ik ben bang dat wij hier verder niets voor u kunnen betekenen. Bij Reade hebben ze consulenten in dienst, die speciaal met u gaan kijken wat u nodig hebt: een rolstoel en misschien wel allerlei andere hulpmiddelen."

Ik zie wel in dat ik hier verder niet veel meer te zoeken heb, maar ik probeer toch uit te leggen dat ik bij Reade al vaak geweest ben, en dat ik met een ergotherapeut aldaar uitgebreid heb besproken wat ik zoal zou kunnen gebruiken. Maar nee, ik moet eerst langs de speciale consulent.

Wéér een nieuwe deskundige. Dat wordt wéér een intakegesprek.

Irene spijt het heel erg, ze vindt het heel vervelend dat het zo gelopen is en dat ik nu onverrichterzake helemaal naar het bedrijf toe ben gekomen.

Mij spijt het ook erg, al spijt het me niets Beenhakker de rug toe te kunnen keren. Voor ik wegrij wil ik nog even naar de wc, en dan kan ik mijn lachen echt niet meer houden.