Op internet volg ik de route die de jongen achter het loket bij Camp Nou me heeft uitgelegd, en ik kom inderdaad bij een formulier dat ik moet invullen om plaatsen te kunnen krijgen in het speciale rolstoelvak. Je moet het nummer van je membership card invullen, en een pincode daarvan, en die heb ik natuurlijk niet. Toch kan ik het formulier versturen, en ik krijg een automatische bevestiging, dat ze het ontvangen hebben. Het zal me benieuwen of ik hier binnen een week antwoord op krijg.

Nog geen kwartier later krijg ik een mailtje, waarin ze me bedanken voor de belangstelling voor de genoemde wedstrijd, en dat ze nu nog een kopie van mijn paspoort nodig hebben, een een 'documento oficial de discapacidad'. Hm. Dat laatste heb ik niet, en ik zoek koortsachtig in mijn papieren of ik iets heb wat daarvoor kan doorgaan. Een brief van het Erasmus MC over mijn medicijngebruik, ik hoop dat ze dat accepteren. Hoe ik dat allemaal bij dit 'Oficina d'Atenció Especialitzada' krijg, is nog een tweede.

Ik schrijf ze terug en weer krijg ik binnen een kwartier antwoord, dat het ze erg spijt, maar dat ze volgens UEFA-afspraken geen kaarten mogen verkopen aan mensen met een Nederlandse nationaliteit. Helaas.

Er ligt nog één optie open: op de dag van de wedstrijd opnieuw naar het stadion, opnieuw vrienden maken met niet-Nederlanders en mijn brief van het Erasmus meenemen. Ik geef het niet veel kans, maar nog één poging wil ik wel wagen.

In de metro kom ik al veel mensen met Ajax-shirts tegen, maar Nederlanders, daar heb ik dus even niets aan. Op halte Palau Reial kom ik een nieuwe hindernis tegen: de lift is er wel, maar werkt niet. Ik wacht een tijdje en zie dan dat er goddank wel een roltrap is, want het is een heel eind naar boven. Ik vraag een jongen mijn rolstoel naar boven te tillen - si, claro - en zoef er zelf achteraan. Een nieuwe ervaring, maar het werkt eigenlijk prima zo.

De weg naar de loketten is inmiddels bekend terrein; het is er behoorlijk steil en ik ga op maximale snelheid (dat is de snelheid waarbij ik nét niet mijn handen brand aan de wielaandrijving) naar beneden. Ik spreek drie mannen aan die er niet erg Nederlands uitzien (het zijn Colombianen), leg de situatie uit en vraag of een van hen even met me mee wil gaan naar het loket. Claro.

Het meisje erachter hoort mijn vraag aan, zegt dat ze het even moet vragen, loopt weg en blijft minstens vijf minuten weg. Ik verontschuldig me bij de Colombiaan, maar die wuift dat weg. Tranquilo. Als het meisje terugkomt zegt ze dat ze er even over had moeten bellen en dat dat even duurde, maar dat er kaarten zijn. 71 euro voor mij, gratis voor mijn 'acompanyant'. Geen paspoort nodig, geen documento de discapacidad. Ik grijns breed, leg het geld neer, ontvang de kaartjes en schud alle drie de Colombianen hartelijk de hand.

Nu maar hopen dat het meevalt vanavond.