Op crematorium Westerveld, prachtig gelegen in de duinen bij Driehuis, moet je een heel eind lopen van de ingang naar de aula. Het is mooi, plechtig en gezellig om in zo'n sliert rouwenden (die gisteren heel groot was) naar een laatste afscheid te wandelen. Je komt vrienden tegen, bekenden van lang geleden.

Mensen die slecht ter been zijn, zijn er op begrafenissen en crematies bijna altijd, dus is er meestal een alternatief voor de stemmige wandeling georganiseerd. Een elektrisch auto'tje met chauffeur sloeg ik bij een vorige gelegenheid af, omdat ik toen wel heel alleen was. Nu liep een mevrouw van de uitvaartonderneming langs de rijen om iedereen die met een stok liep of schuifelde, naar een Aparte Kamer te dirigeren, om daar te wachten op een Speciale Bus.

Die Bus, daarmee was diezelfde morgen de overledene en zijn naaste familie uit Amsterdam naar Driehuis gereden. Niet zomaar een bus dus. En voor een voertuig dat met een dergelijk doel is verbouwd, was het een erg gezellige. Bovendien verzamelde zich een flink groepje in de Aparte Kamer.

Maar het blijft altijd een beetje ingewikkeld, uit zo'n rij stappen en in het zicht van al die vrienden, bekenden en onbekenden in je eentje naar zo'n Bus strompelen, honderd medelijdende ogen op je gericht. 'Die mensen kijken helemaal niet medelijdend' zegt een vermanend stemmetje dan, 'dat denk je maar - kennelijk heb je medelijden met jezelf'. 'Onzin', zegt een ander stemmetje terug, 'ik weet precies hoe die mensen kijken, want zo keek ik zelf vroeger ook'. 'Had je dan zelf vroeger medelijden met mensen die slecht kunnen lopen?' Nummer een weer.

Nou nee. Medelijden is het niet helemaal. Maar het is nu eenmaal menselijk om te kijken naar degene die zich van de massa losmaakt. En dat is een manier van zichtbaar worden die mij niet erg bevalt. Er zijn veel manieren om je van de massa los te maken, en ik zou liever een andere kiezen.

Terwijl de stoet langzaam door de duinen naar boven wandelt, rijden wij met een omweg via Velsen-Zuid en Beverwijk, nou ja, in ieder geval door een stampvolle en lang niet zo stemmige dorpsstraat met Ambachtelijke IJssalon Het IJspaleis, de Troefmarkt, Oesterholt Interieur, Grand Café Valerius, Hairsalon RoyAll en een stuk of wat modezaken. "Als je krikkemikkig bent, zie je nog eens wat", zegt iemand. Zogenaamd grappig over ons eigen zogenaamde leed, we hadden allemaal zo'n opmerking kunnen maken. Heden gij, morgen ik.