Het allereerste tochtje dat ik met mijn nieuwe rolstoel onderneem, is een rondje om het huis. Of om het blok eigenlijk, want ik heb geen vrijstaand huis in Amsterdam. Zoon F. is mee, want hij heeft schoon genoeg van mijn voortdurende 'kijk uit' en 'rustig aan' in huis, en wil er buiten, terwijl ik op een bankje zit, wel eens flink mee rondrossen, wheelies maken en stoepjes beuken. Dat gaat allemaal naar behoren. Echt intieme vrienden zijn we nog niet, mijn Quickie en ik, maar we leren elkaar langzaam beter kennen.

Nu ga ik met W. en F. naar een mogelijk nieuw huis voor hen kijken, vlakbij, volgens Funda toegankelijk voor een rolstoel. Nou is dat theoretisch ook wel waar, maar de hellingbaan die naar de lift leidt, is zo steil dat ik hem onmogelijk alleen kan nemen, en dan zijn er nog talloze stoepjes, randjes en drempels voor ik in het huis zelf sta. De toegesnelde makelaar roept onmiddellijk dat overal wat aan gedaan kan worden en ik stel haar gerust: ik kom hier niet wonen, maar ben slechts op bezoek.

Het huis is intussen best mooi. F. valt vooral voor de barkrukken en de hangbank, en wil het liefst op de bedden gaan springen.

'Onze' makelaar, M., komt ook kijken. Ondanks zijn krijtstreeppak, zijn 1.95 m., zijn glimmende Vespa en zijn makelaarspraat ("Welnee, je hebt hier geen last van verkeerslawaai. Als je de ramen opendoet, zet je gewoon een muziekje op") doet hij me altijd het meest denken aan een Jordanees straatschoffie uit de tijd van Theo Thijssen. Zijn Amsterdamse tongval helpt daarbij, plus het feit dat zijn vader, een kruidenier op de Haarlemmerdijk die je altijd een glaasje port inschenkt als je op zaterdag boodschappen komt doen, eruitziet als de vader van een Jordanees straatschoffie uit de tijd van Theo Thijssen. Maar ik dwaal af.

Ik ken M. al jaren, hoewel ik hem maar heel af en toe zie. Nu komt hij met uitgestoken hand en een verschrikt gezicht op me af. "Ja, ik wist wel dat je.. maar niet dat je nu.. met die stoel.. tjonge zeg, dat lijkt me niet niks." Ik zeg dat het inderdaad niet niks is, waarna hij vertelt over een broer van een vriend, 'die ook in zo'n stoel..', maar die heeft er een met een hydraulische lift, vertelt hij, waardoor hij in het café tussen mensen die staan niet altijd hoeft te zitten. "Maar nou hou ik erover op hoor!", sluit hij af. Daarna gaat hij de badkamervloer bekloppen en het hang- en sluitwerk controleren.

Een beetje treurig stemmen dit soort ontmoetingen me altijd wel. M. heeft niets verkeerds gezegd, ik vind hem heel aardig en het is ook logisch dat hij iets zegt over die rolstoel, omdat dat voor hem nieuw is. Maar er zijn zo veel mensen die ik maar af en toe zie, familieleden, vrienden, vage kennissen, die elke keer schrikken als ze me zien. Een aaneenschakeling van ontmoetingen met mensen die van me schrikken, de rest van mijn leven, het is geen aanlokkelijk beeld. En er zal steeds iets nieuws zijn.