De langverwachte Personal Shopper is langsgeweest met vier tassen kleren. En ze waren bijna allemaal afschuwelijk. Nou, ik overdrijf misschien een beetje, maar niet erg.

Er zit één fijne broek bij, die zo strak is dat ik moet gaan liggen om hem dicht te knopen. Die noemt ze steeds 'die wijde broek'. De andere zijn allemaal nog veel strakker, superskinny's die ik niet eens ga passen. Verder zijn er: een bloesje dat ik moet bloezen over een riempje, een steenrode bandplooibroek waarvan ze me verzekert dat die ontzettend hip is, een donker-turkooisblauwe jurk waarvan ze me verzekert dat het een trui is, een sjaaltje met panterprint en nog veel meer dingen waar ik met afgrijzen naar kijk.

Voor zover het allemaal niet ontzettend tuttig is, is het heel erg gewoon. Ik neem twee heel gewone vestjes af, een donkerblauw en een gestreept, een stuk of drie T-shirts, de wijde spijkerbroek en een jasje. Met drie kwart van de spullen moet ze weer weg.

Ik ben verbijsterd! Ik had gedacht dat dit een geweldige ervaring zou zijn! Ik wilde het al aan iedereen - met of zonder ms - aanraden!

Barbara vindt het gelukkig net zo vervelend als ik. Ze verzekert me dat het haar nog nooit is overkomen, dat er zoveel kleren die ze heeft uitgezocht, niet goed zijn. Ik had misschien ook wel duidelijker kunnen zijn over wat ik wilde, meent ze licht verongelijkt. Volgens mij heb ik vorige week bijna twee uur zitten praten over mezelf, mijn persoonlijkheid en mijn smaak. Maar als je mij een sjaaltje met panterprint wilt aansmeren, of een jurk die op een trui lijkt, is er inderdaad iets niet goed gegaan.

Er bestaan geen mislukte experimenten, maar dit lijkt er toch verdacht veel op.

's Avonds belt haar compagnon, die direct de volgende morgen langskomt: twee uur rijden, twee uur in de file en een nieuw intakegesprek van twee uur. Ze wil toch wel een nieuwe poging voor me wagen, hoewel ze mijn kleren bijzonder achterhaald vindt. "Een vest met capuchon ónder een jasje?" Dat draag je echt? Zóó 1980." Als ze een broek uit mijn kast vist, zegt ze meewarig: "Die ligt hier waarschijnlijk ook al een tijdje." Dat is zo, ja. Ze komt niet voor niets.

Over haar eerste winkelronde een paar dagen later is ze 'voorzichtig enthousiast', al vrees ik met grote vreze dat ze nu vastbesloten is me ontzettend 2012 aan te kleden. Nou ja, zo lang het niet met een steenrode bandplooibroek is, vind ik het best. Morgen meer.