Het moment is aangebroken dat mijn wagenpark uitgebreid zou moeten worden met een auto. Die taxiritjes voortdurend, naar mijn werk, naar de bioscoop, naar de Pizzabakkers zijn wel leuk maar behoorlijk begrotelijk; met de scooter rijd ik eigenlijk alleen nog als ik op de plaats van bestemming niet hoef te lopen; mijn elektrische fiets heb ik weggegeven wegens niet meer te doen, de trein was al lang daarvoor onbereikbaar geworden, en als ik buiten Amsterdam moet zijn vraag ik een vriend of familielid me weg te brengen en weer op te halen. Dat gaat prima, en zo vaak komt het ook niet voor, maar ik zou het prettig vinden om zelf ergens spontaan heen te kunnen gaan, zonder dat ik het van te voren hoef af te spreken.

Bijna drie jaar geleden verbleef ik twee maanden in Leipzig met een geleende Smart. Dat was een (semi-)automaat en dat ging toen nog goed, maar nu durf ik het niet meer aan, een auto met pedalen - ook al zijn het er maar twee. Ik geloof dat de snelheid waarmee ik mijn voet op de rem kan zetten tot onder de grens van een veilige noodstop afgenomen is, bovendien moet ik dan maar hopen dat ik op de rem terechtkom en niet op het gas.

Maar een auto met handmatig gas en rem, daar valt natuurlijk wel aan te komen. Da's niks bijzonders, merk ik als ik me er even in verdiep. Rondkijkend op internet vind ik aanpassingen voor mensen die nog twee vingers van hun rechterhand en hun linkerknie kunnen gebruiken. Je bestuurt de auto met een soort joystick waarop alle knopjes zitten voor ruitenwissers en zo, en je remt met je linkerknie. Wat ik heb, dat is tamelijk standaard.

Ik wil langsgaan bij zo'n bedrijf om een paar auto's te proberen en er misschien direct al een te kopen. Ik bel een bedrijf dat een hele serie tweedehands aangepaste auto's op zijn website heeft staan, geen rode BMW's helaas, maar veel VW Caddy's en Renault Kangoo's. Waarschijnlijk moet ik het toch allemaal zelf betalen, en dat heeft ook voordelen, denk ik monter: het scheelt een heleboel gedoe met voorwaarden, formulieren, keuringsinstanties en intakegesprekken. Gewoon, een showroom met glimmende bolides en een autoverkoper met een blauw pak die zegt: "Nou mevrouwtje, dan heb ik precies wat u zoekt". Ik heb nog nooit een auto gekocht en ik verheug me er erg op.

Helaas, zo gemakkelijk gaat het natuurlijk toch niet.

Of ik ergens in loondienst ben, vraagt autoverkoper Hans die ik aan de telefoon krijg. Nee, maar hoezo? Ik wil graag een auto, zeg ik, en ik leg hem uit wat me mankeert en vraag hem wat voor mij een goede keus zou zijn. "Als je in loondienst bent, wordt de aanpassing namelijk vergoed; als je voor jezelf werkt, moet je het zelf betalen", zegt hij ernstig. Ik word nu al een beetje ongeduldig. Ik wéét dat ik de auto waarschijnlijk zelf moet betalen, maar wat voor auto moet ik kopen, dáár bel ik hem voor. En wanneer ik langs kan komen om een paar exemplaren te bekijken. Dat laatste gaat in elk geval lastig worden. Van de occasions hebben ze er maar twee staan, de rest staat in Assen, Breda en waar ze verder allemaal nog filialen hebben.

Maar wat belangrijker is, mijn rijbewijs moet een speciale aantekening hebben voor het rijden in een handmatig bediende auto. Dat is ergens wel logisch, bedenk ik, want je moet natuurlijk ergens laten zien dat je het kunt, rijden met een joystick en je linkerknie. Ik vraag hoe ik daar aan kom. Het begint allemaal met het aanvragen van een Eigen Verklaring bij mijn gemeente, zegt hij. Die moet ik door mijn arts laten invullen en naar het CBR sturen. Binnen vier weken krijg ik antwoord over of zij vinden dat ik 'rijgeschikt' ben, of dat ik verder onderzocht moet worden, of dat ik een rijtest moet doen, om te laten zien dat ik in een auto met handbediening kan rijden. En als ik dat nog nooit gedaan heb, moet ik misschien een paar lessen nemen. "Een en ander kan best even duren", zegt autoverkoper Hans. "Ik zou rekenen op een maand of vier."

Een maand of vier, nou ja. Dan heb ik in elk geval nog tijd om te sparen voor spoilers en glimmende wieldoppen.