Mijn neuroloog was vandaag even opgewekt, mooi en grappig als altijd, maar een stuk minder meevoelend dan ik had ingeschat. Ze wilde wat bloed en urine onderzoeken, "want je weet maar nooit of er niet een andere oorzaak is voor zo'n achteruitgang". Jaja. Ik had er een hard hoofd in, en legde haar uit dat ik geen behandelingen hoef die zinloos zijn, alleen maar omdat ik behoefte heb om 'iets te doen'. Ze hoeft me geen placebo's voor te schrijven.

Dat zou ze niet doen. Toch moest ik ook maar eens overwegen een kuur Prednizolon te nemen - daarvoor moet je drie dagen aan een infuus in het ziekenhuis, wat geen pretje is en de eerste keer dat ik dat probeerde geen enkel resultaat tot gevolg had. Ik zou erover nadenken.

Na een kwartiertje stond ik weer buiten, minder gedesillusioneerd dan ik ingeschat had, ongetwijfeld omdat ik dat zo ingeschat had. Nog even langs het lab om in zo'n onhandig potje te plassen en een buisje bloed af te geven, en weer terug naar mijn werk.

Om 18:30 belde deze onvolprezen neuroloog me alweer op, om te vertellen dat ik inderdaad een 'asymptomatische urineweginfectie' heb. Eentje waar ik niks van voel dus, en die heel goed de oorzaak kan zijn van deze achteruitgang. Niet zeker. Maar grote kans. Verder onderzoek, antibiotica, en afwachten maar wat er gebeurt. Spannende tijden. Hiephoi voor N. / mevrouw K. Gaat ze me misschien toch nog redden.