Reizen blijft een van de ingewikkeldste dingen om te doen als je je niet goed kunt verplaatsen. Dat lijkt heel logisch, en dat is het ook. Het is ongelofelijk hoeveel stappen je zelfs tijdens een vakantie op een loom canarische eilandje zet, laat staan als je naar een stad gaat. Twintig kilometer op een dag is heel normaal als je in Parijs bent. Tijdens één overstap door die ellenlange metrohallen doe je al makkelijk duizend stappen.

Belcampo schreeft ooit ‘Het verhaal van Oosterhuis’, waarin een man in een diepe kloof valt en het wonder boven wonder overleeft. Later blijkt hij in de kloof geduwd te zijn, maar dat is een ander verhaal. In ieder geval blijkt in de kloof een hele zelfvoorzienende gemeenschap te wonen, een groep mensen die daar in volstrekte rust en harmonie samenwoont. Er is ook veel vrije liefde en seks, en iedereen is relaxed en gelukkig. Er is maar vijf minuten per dag zon, en die minuten worden gekoesterd. Veel is er verder niet te doen (behalve die vrije liefde dan), maar, zo legt hij uit, zoiets is een kwestie van aandacht. Je wandelt wat door die kloof, en als je maar goed genoeg kijkt, kun je je uren bezighouden met het kijken naar een bloemblaadje.

Ik moet op de een of andere manier gaan reizen zoals Oosterhuis. Scherpstellen in plaats van rondrennen. In een café gaan zitten, de krant lezen, om me heen kijken, met mensen praten. En dan na een halve dag een ander café opzoeken. Het zou best eens een geweldige manier van reizen kunnen zijn. Misschien had ik dat al jaren geleden moeten gaan doen.

Natuurlijk blijkt de wereld in de kloof toch niet zo ideaal te zijn – de vrije liefde is ook vooral leuk als die vrijheid jouzelf geldt, en niet de ander – maar in de echte wereld daarbuiten kan Oosterhuis ook niet meer aarden. In dat vacuüm bevind ik me nu, geloof ik. Ik ben er nog niet aan gewend. Na een half uur in een café word ik onrustig en na een half uur in een museum word ik alweer aardig moe.

Hoe doe je dat, reizen zonder al te veel te bewegen? Graag suggesties, ik ben benieuwd.