Het gaat niet erg goed met de MS. Het is natuurlijk een progressieve ziekte, dus het ligt in de lijn der verwachting dat het van tijd tot tijd slechter gaat, maar hoe snel en hoe zwaar, dat weet je van te voren niet. De laatste tijd heb ik een soort rare verstijvingen in mijn benen, vooral in mijn rechterbeen. Dat sleep ik nu als een soort betonblok achter me aan wat het lopen niet gemakkelijker maakt. Vaak schiet er een kramp in, of vooral heel vaak bijna, en het duurt een tijd voor ik het weer kan ontspannen.

Normaal verschijnsel, zegt de neuroloog-in-opleiding in Rotterdam die ik erover spreek, en ze schrijft me een spierverslapper voor. Daar word ik vooral heel moe van, terwijl het niet helpt. Ander medicijn, waar ik nog moeër van word. Toch denkt ze dat ik er misschien nog even mee door zou moeten gaan en zelfs de dosis verhogen - dan weet ik in elk geval zeker of het helpt of niet. De bijwerkingen kunnen ook nog wel verdwijnen, dat gebeurt vaak als je wat langer volhoudt. Nou, goed hoor. Nog een weekje moe houd ik wel vol.

Mijn apotheek in Amsterdam heeft me maar een beperkte hoeveelheid van het spul meegegeven en ik vraag me af of ik een recept nodig heb om het in Barcelona te halen. Voor ik mijn neuroloog zoiets in het Engels laat schrijven en hierheen sturen, probeer ik het gewoon met het doosje in de hand bij de farmàcia op de hoek. En ja hoor, Baclofen heet hier Baclofeno en voor €2,45 krijg ik zonder recept een doosje mee.

Voor het geld hoef ik het dus niet te laten, maar van een verhoogde dosis word ik behalve nóg moeër ook misselijk en ik houd er na een paar dagen dus toch maar weer mee op. Als ik weer in Rotterdam ben, eind april, ga ik overleggen over andere opties; die schijnen er wel te zijn.

In Het Parool lees ik dat Baclofen ook wordt ingezet tegen alcoholisme, als effectieve 'zuchtremmer'. Spotgoedkoop en vrijwel zonder bijwerkingen, meldt de krant - dat eerste is in elk geval waar. Ze zoeken nog honderd alcoholisten voor het onderzoek (www.baclofenstudie.com). Je bent gewaarschuwd.