Het plan een jaar in het buitenland te gaan wonen is de afgelopen jaren van tijd tot tijd opgedoken, maar steeds weer weggezakt. Waarheen dan, en wanneer dan, wat gaan we er doen en hoe beweeg ik me daar voort. Soms kwam er een soort van plan, gekoppeld aan een mogelijk interessante job-opportunity, maar er waren steeds redenen waarom dat toch niet doorging. Land niet leuk, opportunity niet opportuun genoeg, stad nauwelijks begaanbaar met rolstoel. En dan is er weer werk, en opdrachten, en andere belangrijke dingen, en zo ben je ineens weer anderhalf jaar verder.

Maar op een avond als we in bed liggen, een beetje mijmerend en bijna in slaap vallend, bedenken we ineens dat als we écht zoiets willen doen, we dat zo snel mogelijk moeten gaan doen. Komend schooljaar. Als F. op de middelbare school zit, heeft hij absoluut geen zin meer om met zijn ouders een jaar op pad te gaan. Nu, tussen groep 7 en groep 8, is een prima moment, bovendien is hij nu nog jong en leert relatief gemakkelijk een nieuwe taal. Nu of nooit dus, en we zijn ineens weer klaarwakker.

Waar zullen we eens heen? Amerika kom je niet in, hadden we al eerder geconstateerd. Sowieso is op deze betrekkelijk korte termijn een land binnen de EU geschikter: je kunt je er iets gemakkelijker tijdelijk vestigen. Het Ocrelizumab-onderzoek dat ik nu in Rotterdam doe, maakt dat ik een paar keer in het jaar naar Nederland terug moet, bedenk ik. Dan valt Kaapstad ook af, en alle andere bestemmingen verder dan een paar uur vliegen. W. heeft nog wel serieus oren naar Istanbul, maar mij lijkt Turks erg moeilijk om in een jaar te leren, en F. op een internationale school, daar voelen we beiden weinig voor. Berlijn komt ook in aanmerking, is natuurlijk een geweldige stad, maar ijzig koud en donker, van oktober tot april - en als we dan toch nergens serieus werk hebben, waarom dan niet wonen in een land waar het weer mooi is en het eten lekker. De kaart van Europa langslopend, komen we dan heel snel uit op Barcelona. Mooie stad, interessant land, internationale sfeer, lekker eten, lekker weer, strand vlakbij, bergen vlakbij. Tien minuten, langer hebben we er niet voor nodig om dit te besluiten.

De volgende dag praten we met F., die er even voor nodig heeft, maar het plan binnen een uur accepteert en binnen twee uur omarmt. Als we tenminste af en toe naar Camp Nou gaan. Het is geen straf om dat te beloven.

In mijn tien jaar oude reisgids lees ik dat Barcelona het rolstoelonvriendelijkste metronetwerk ter wereld heeft. Ter wereld. Ik moet even slikken. Maar ach, daar wonen vast óók mensen met rolstoelen, en die zullen vast manieren hebben gevonden om van A naar B te komen.