Lopen gaat nog steeds, maar steeds minder lang achter elkaar, en steeds minder steady. Als ik een tijdje gezeten heb, moet ik rustig gaan staan, wat rekken en strekken, voor ik voorzichtig stappen ga zetten. Als ik een bochtje om wandel, of een treetje af, moet ik me even vasthouden.

Dat begint op te vallen. "Wat loop jij raar?!", vond collega J., nadat ik een keer of veertien langs hem was gelopen, op weg naar kopieer- of koffiemachine. J. is leuk, en aardig, een fijne collega. Ik wilde het niet met een grap afdoen, ik wist er trouwens ook geen enkele. "Ik heb ms", zei ik dus maar, terwijl ik even terugliep. Hij schrok er van; hij trok zijn wenkbrauwen op en het tempo waarin hij blokken tekst en plaatjes op de juiste plaats schoof op het beeldscherm voor hem, vertraagde iets. Niks aan te doen. Mijn coming-out als patiënt heb ik al gehad, maar het blijft altijd even een ingewikkeld gesprekje.

Ik liep altijd al raar, trouwens. Tijdens een wandeling in Ierland is er eens een auto met drie bezorgde meisjes gestopt, omdat ze dachten dat ik een injury aan mijn leg had. En of ze me konden helpen. Nee dus, sorry, ik had toen nog lang geen ms, zo lóóp ik gewoon, was alles wat ik ze kon melden. Leuk waren ze wel, die meisjes, en we hebben nog een pint gedronken. Maar enigszins beledigd was ik natuurlijk toch.

Toch ik ben blij dat je het zei, J. Over het algemeen zijn mensen daar te beleefd voor, en zelf zeg je ook niet zo snel: "Misschien vinden jullie dat ik raar loop, maar dat komt omdat.. &c.&c." Maak je borst maar nat, het zal nog wel raarder worden. We hebben fijn gedanst, op een werkfeest vorig jaar. Toen danste ik óók al raar hoor, al viel het je toen nog niet op - ik had minder drank op dan je waarschijnlijk dacht. Maar fijn was het, en we gaan het vast nog eens doen.