Er lijkt langzaam wat vaart te komen in mijn traject op weg naar een aangepaste auto. De neuroloog aan de gracht heeft Zijn Toestemming gegeven en ik word opgeroepen voor een Rijtest bij het CBR. Op zich is het niet nodig om daarvoor rijlessen te nemen, vertellen ze aan de telefoon, maar raadzaam is het misschien wel. Dat lijkt mij ook. Het is geen rijexamen, verzekeren ze me, maar het zou toch wat vreemd zijn als ze me op de dag van de rijtest moeten uitleggen waar welke hendel voor dient.

Het vinden van een rijschool die voorziet in auto's met aanpassingen heeft nog wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk komt er een typisch lesauto'tje voorrijden, mét knoppen en hendels bij het stuur. Gas geven gaat met een hendel rechts achter het stuur die je inknijpt, remmen met een pook ernaast die je induwt. Sturen doe je dan uitsluitend met je linkerhand, wat er wel cool uitziet - zus W. rijdt altíjd zo, omdat ze haar andere hand nodig heeft om koffie te drinken, de TomTom in te toetsen, oortjes in haar oor te doen of gewoon haar argumenten met gebaren te ondersteunen. Maar zij heeft de afgelopen twintig jaar dan ook bijna altijd een auto gehad, en ik rijd zo'n beetje als je oma doet: langzaam, over-voorzichtig, neus op het stuur. Nou ja, zo'n beetje.

Bij mijn eerste rijles kom ik dan ook niet veel verder dan het Westelijk Havengebied: beetje rondjes draaien met één hand; intussen moet je met dezelfde hand de richtingaanwijzer bedienen, wat wel weer een aparte techniek is. Intussen vergeet ik natuurlijk volkomen dat ik moet remmen met mijn hand: als ineens een vrachtwagen opdoemt trap ik toch met mijn voet ergens in de buurt waarvan geen pedaal meer zit.

Maar gelukkig is instructeur M. er. M. trapt op zijn rem als ik het niet doe, stuurt bij als ik mijn richtingaanwijzer zoek en praat intussen kalmerend en opbouwend, zoals een goede instructeur dat doet. Het komt allemaal wel goed, zegt hij, en ik moet vooral niet bang zijn om verkeersfouten te maken want het is echt géén examen. Intussen pakt hij mijn stuur omdat ik in de bocht een stoep mee dreig te nemen. Het is enorm leuk, en een les in nederigheid.

Als we de volgende klant ophalen, klikt hij alle hendels weg en gooit ze achterin, en klapt de pedalen omlaag. Zo simpel is het dus. Ik verheug me enorm op mijn eerste auto.