Het pijltje is geworpen en nu kunnen we niet meer terug. Nou ja, dat kan natuurlijk best, maar nu willen we het niet meer. Spaanse grammaticaboeken afstoffen, woordjes leren, scholen zoeken, Google Streetviewen om vast wat buurten te verkennen.

Natuurlijk zoek ik ook naar de manieren die Barcelonezen met rolstoelen (minválidos) hebben gevonden om van A naar B te komen, en ik vind bijvoorbeeld een aandoenlijke lijst met metrohaltes die liften hebben. Niet alle metrolijnen zijn aangegeven maar het valt me al reuze mee dat meer dan de helft van de haltes op deze lijst een lift lijkt te hebben. 

We gaan een paar dagen kijken, naar de stad, de stoepen, een paar scholen. En de metro natuurlijk.

Het valt me mee. Er wordt heel hard gewerkt om meer metrohaltes van liften te voorzien - geen enkele stad wil in de Lonely Planet te boek staan als de stad met het rolstoelonvriendelijkste ondergrondse netwerk ter wereld. Ik merk wel dat een lift bij een halte nog niet betekent dat je er alle perrons mee kunt bereiken. Je kunt wel naar het westen maar niet naar het oosten of andersom, waardoor je soms ingewikkelde omwegen moet maken. Ook als je moet overstappen, moet je weten of je vanaf het perron waar je aankomt, verder kunt naar de lijn die je moet hebben. Een nors kijkende beambte legt ons uit welke omweg we moeten maken omdat knooppunt Urquinaona geen lift heeft. Het kan allemaal wel, maar we moeten eerst veertien haltes de verkeerde kant op voor we over kunnen stappen naar de lijn die we moeten hebben.

Ook de rest van de stad valt me mee. Voor een oude stad zijn de stoepen mooi, breed en tamelijk glad, en hebben bij elke straathoek afritjes. In San Gervasi zijn de straten zo steil dat ik er met geen mogelijkheid zelf kan rollen: naar boven is te zwaar en naar beneden levensgevaarlijk. Daar kunnen we maar beter niet gaan wonen. In Poble Nou zitten meer gaten in de weg en liggen de tegels op de stoep wat lossiger dan in het sjieke Eixample, maar de buurt is verder wel heel relaxed, industrieel, op een mooie manier lelijk.

We gaan er nog eens wat nachten over slapen.

Intussen reis ik morgen af naar Jeruzalem, in mijn eentje, mét Quickie. Vriendin bezoeken die daar woont, en die me gaat rondtoeren en zo nodig duwen. Het metronetwerk zal er misschien niet zo rolstoelonvriendelijk zijn als in Barcelona, want is er geheel afwezig. Over de rest: later meer.