Na mijn fiasco met Beenhakker moet ik weer opnieuw beginnen, en wel bij Reade, waar ik een Voorzieningen Adviseur krijg toegewezen. Zij zullen mijn 'hulpvragen op alle gebieden' - wonen, werken, vrije tijd - in kaart brengen, zodat ze mij kunnen begeleiden bij het in huis halen van alle hulpmiddelen die mij mogelijk zouden kunnen ondersteunen, kortom, alles wat ik zes maanden geleden ook al met de ergotherapeut, de revalidatiearts, de arbeidstherapeut en de ervaringsdeskundige heb besproken, in deel 1 t/m 6 van dit Traject.

Het is me een raadsel waarom ik niet direct naar deze Voorzieningen Adviseur ben gestuurd. Ik herinner me dat mijn ergotherapeut me indertijd ook al op een bestaan van die gespecialiseerde consulenten wees, maar het leek haar - en mij - dat ik mans genoeg was om op eigen kracht te bedenken wat ik nodig had, en er vervolgens aan te komen.

Maar zo makkelijk kom ik er niet vanaf.

Ik word opgebeld door een vriendelijke jongeman die, hoe kan het ook anders, een afspraak wil maken voor een intakegesprek. Ik barst los over alle stappen die ik al gezet heb, en het aantal intakegesprekken dat ik  daarbij doorlopen heb, en dat ik daar dus absoluut geen zin in heb. Ik wil zaken doen! Spijkers met koppen!

"Ik begrijp dat het heel vervelend voor u is", zegt de vriendelijke jongeman sussend. "U bent het Traject als het ware al begonnen met een achterstand. Maar om een goed advies te geven is het toch belangrijk dat wij u persoonlijk zien, zodat we een compleet beeld, blablabla, en een afgewogen advies, blablabla."

Ik begrijp het natuurlijk helemaal: ik zal de beker tot de laatste druppel moeten leegdrinken.

Op naar Reade weer, waar zelfs een tweekoppig team adviseurs klaarzit, dat mijn intake verzorgt. Twee man! Helemaal voor mij alleen! Behalve heel vriendelijk zijn ze gelukkig ook kordaat, ze denken mee en zijn snel in hun analyse, zonder dat ze over voorzieningenpakketten van de gemeente beginnen te praten. Binnenkort is er de Support Beurs in Utrecht, zeggen ze, waar leverancier met alle mogelijke rolstoelen en hulpstukken staan. Misschien dat die een bezoekje waard is. Dat lijkt me een goed idee, en ik houd voor me dat ze me dat ook best telefonisch hadden kunnen melden.

Op weg naar de uitgang staat iemand de banden van zijn rolstoel van nieuwe lucht te voorzien, met zo'n hogedrukpomp die ook bij fietsenmakers hangt. "Het is alleen jammer dat er geen luchtdrukmeter op zit", zegt hij, "want hij rijdt echt anders bij 2,5 bar dan bij 2,3". Dat weet ik dan ook weer. Ik zal Beenhakker vragen naar de juiste druk, als ik eenmaal zover ben.