Leuk feestje gehad. Veel vrienden van jaar en dag, van wie ik er veel lang niet gezien had. Glaasje wijn, pizza, buiten zitten, je kent het wel.

Ik zag ernaar uit, maar sinds een tijdje zie ik ook tegen dit soort gelegenheden op. Naar een schoolreünie gaan is ook alleen maar leuk als je gelukkig en succesvol bent. Als je huwelijk is stukgelopen, je geen werk hebt, je talenten niet hebt benut of een internetbedrijfje duur hebt verkocht, is er weinig aan. Je denkt voortdurend aan hoe het vroeger was en wat had kunnen zijn, en dat is niet meer direct een feestje.

Afgezien daarvan: het is een onderneming om waar dan ook te komen. Ik drink bijna niets en wankel toch wankeler dan wie dan ook. En natuurlijk voer ik de hele avond gesprekken over 'hoe het nou met me gaat'.

Iedereen die ik lang niet gezien heb, schrikt van mijn gehobbel - hoewel ik het erg kan waarderen als iemand me gewoon zegt: "Ik schrik wel zeg, van je gehobbel". Dan vertel ik hoe het gaat, het is een standaardriedel geworden. Het is niet dat ik het vervelend vind als mensen vragen stellen, en ook niet om voor de zoveelste keer te vertellen: nou, dit gaat goed, en dit slecht, en zo doe ik dat en zus doe ik maar niet meer. Bovendien vraag ik zelf waarschijnlijk ook nauwelijks iets interessanters.

Maar het is een wonderlijke gewaarwording om de hele avond mensen tegen te komen, vrienden van wie je blij bent dat je ze weer eens ziet, die als eerste reactie van je schrikken.

Gelukkig heb ik ook gesprekken gehad over werk, vakantie, kinderen en over de vraag of 'tevreden' een typering van je leven is waar je tevreden over mag zijn. Vet diep. Met of zonder ms is het lastig om door te dringen tot de kern van welke zaak dan ook, bij wijn en pizza en 'hoe gaat het nou'.