In Barcelona heeft op 11 september niemand het over de Twin Towers. Er wordt herdacht dat Catalonië 299 jaar geleden verslagen werd door Spaanse en Franse legers en alles wat de regio had aan autonomie en onafhankelijkheid ongedaan werd gemaakt. Vandaag laten de Catalanen met een menselijke ketting van 400 kilometer zien dat ze een onafhankelijk land willen zijn, of op zijn minst zeggenschap over hun eigen taal, cultuur en onderwijs willen hebben en houden.

Ik schreef er een stuk over in Trouw en ging vandaag met Quickie de straat op om te kijken wat er zoal gebeurde. Heel, heel veel mensen met Catalaanse vlaggen als cape om hun schouder: jonge mensen, oude mensen, kinderen, baby's, honden. Motoren, auto's, scooters. Redelijk wat Che Guevara-shirts ook, en zelfs ergens een Europese vlag. Verder onverstaanbare toespraken, standjes met boeken over de geschiedenis van Catalonië, pamfletten, T-shirts, buttons en kettinkjes. Fijne sfeer wel, voor zover ik heb kunnen zien.

Niet heel makkelijk, moet ik zeggen, op vier wielen. Mensen gaan allemaal bereidwillig opzij, maar het is vanaf zo'n laag standpunt vaak moeilijk om goed te zien wat er gebeurt, als je het idee hebt dat er ergens iets gebeurt. Bovendien heb je het idee dat het altijd op een ándere plek in de stad is, waar het gebeurt, en daar kun je dan niet direct zo gemakkelijk heen. Nou ja, daar zullen veel journalisten zonder Quickie ook wel last van hebben.

Verder is het allemaal prima en leuk in Barcelona, al werk ik me een slag in de rondte en heb ik sinds een week een raar soort last van mijn knie. Niks gestoten of verdraaid, maar ineens zit er een rare bult links onder mijn knie die pijn doet als ik hem buig of strek. Tijd om een fysiotherapeut op te zoeken, denk ik als het zo pijnlijk is geworden dat ik er slecht op kan staan. Pff, fysiotherapeut vinden in Barcelona, en dan de Spaanse woorden voor knieschijf, stoten, verdraaiing, aanhechting en kraakbeen opzoeken.

W. googlet een beetje en komt met een praktijk van een paar Nederlandse fysiotherapeuten die onder de rook van Nou Camp een praktijkje hebben, en gespecialiseerd zijn in allerlei vormen van sportfysiotherapie en hersteltraining. Hm. In elk geval fijn om in het Nederlands uit te kunnen leggen wat er aan de hand is. Misschien hebben ze anders tips voor een goede andere praktijk, een beetje dichter in de buurt.

Als ik opbel krijg ik een zekere Wilco aan de telefoon, die ik direct maar uitleg dat ik absoluut geen sporter ben, dat ook nooit ben geweest en ook nooit zal worden. Dat maakt niet uit, zegt hij: een knie is een knie.

Klare taal. Morgen afspraak.